Student& Misofonie

Popcorn in de bioscoop en smakkende mensen in de bus: Puk Mahieu (20, Journalistiek) wordt er gek van. Haar misofonie zorgt voor spontane huilbuien en woedeaanvallen. ‘Het wordt steeds erger.’

Bekst: Sanne Veldhoven   Beeld: Alex van de Sande

Het begon toen Puk elf was. ‘Als mijn broertje naast mij op de bank chips at dacht ik: ‘Gadver, wat irritant’, maar dat hebben wel meer mensen. Na een tijdje ging ik het van tevoren al denken, als er nog niets aan de hand was.’ Ze begon te twijfelen of anderen het ook zo ervaarden. ‘Ik krijg overal kippenvel en verstijf een beetje. Het geluid is het enige wat ik nog hoor. Het liefste gris ik hun bord weg: alles om het geluid te laten stoppen. Als het lang doorgaat kan ik er heel kwaad van worden en reageer ik impulsief, zonder echt door te hebben wat ik doe.’

‘IK DOE ALLES OM HET GELUID TE STOPPEN’

De eerste keer dat het uit de hand liep, greep ze een vriendin van haar moeder bij haar arm. Ze werd zo kwaad dat er een blinde vlek voor haar ogen kwam en voor ze het wist kneep ze in haar arm. Haar moeder greep in. ‘Ze vond het niet meer normaal.’ De meeste conflicten heeft Puk met haar stiefvader: ‘Ik check als er wordt gekookt of hij er geluid mee gaat maken. Hij krijgt het voor elkaar om zelfs met aardappeltjes nog geluid te maken. Ik stoor mij daar enorm aan. Hij had een keer allemaal kleine hapjes gemaakt om iets te vieren. Alles kraakte en maakte geluid. Ik heb het eten weggegooid en ben boos naar boven gestormd. Vervolgens moest ik keihard huilen omdat ik niet wist waarom ik zo boos werd’. Ondanks dat ze er bij haar gezin wel altijd wat van kan zeggen, voelt ze zich schuldig. ‘Het maakt me niet echt een leuker mens. Ik krijg ook een beetje afkeer tegen mijn stiefvader, terwijl ik wel veel van hem houd’.


GEEN OPLOSSING

Misofonie is zo nieuw dat er nog weinig aan te doen is. De huisarts verwees haar door naar een
peperdure therapeut in Amsterdam. ‘Ik durfde eerst niet naar de dokter omdat ik bang was dat hij me niet serieus zou nemen, maar nu is mijn angst vooral dat het nog erger wordt en ik niet eens meer in een café of restaurant kan zitten. Het begon alleen met mijn gezin en later ook de rest van mijn familie en mijn vrienden. Daarna kwam het ook op school en werk en nu word ik zelfs boos op mensen die ik niet ken op straat, in de trein of op televisie’.


ALTIJD MEE BEZIG

Het enige wat Puk kan doen is zorgvuldig kiezen naast wie ze gaat zitten als er gegeten wordt. ‘Ik ben me voortdurend bewust van alles wat er gebeurt. Ruim voordat we ergens gaan eten, spookt het door mijn hoofd. Het gaat het beste als het druk is met achtergrondgeluid en pratende mensen.’ Thuis zet ze de televisie aan of muziek op zodat ze zich daarop kan concentreren, maar sinds kort wordt Puk opnieuw uitgedaagd door haar misofonie: ‘Ik woon op kamers en deel de keuken met negen huisgenoten. Het voordeel is dat er aan zo’n volle tafel vaak continu iemand aan het woord is. Dat leidt af, zolang ze niet met hun mond vol praten. Ik woon er nog maar net en ben bang dat ik ooit heel boos op iemand ga worden. Toch ben ik niet van plan om het uit te leggen. Straks willen ze niet meer naast me zitten.’

Op school is het pas één keer misgegaan. ‘Het maakte dat meisje gelukkig niet zoveel uit. De enige die het niet snapt is mijn broertje, maar dat is misschien gewoon de broer-zus-relatie. Veel mensen zeggen dat ze er ook last van hebben. Ik vind dat prima, als ze mij daardoor denken te begrijpen.’

Paduaan III - Student& - Puk Mahieu-1

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *