John Driedonks: ‘Sodemieter op, we gaan voor het verhaal’

Paduaan II - De mens achter - John Driedonks-1

John Driedonks (64) reisde de wereld af voor zijn werk in het bedrijfsleven. Hij werkte een jaar als postbode om rond te komen. In Mexico ontmoette hij een bisschop die hem een doorslaggevend inzicht gaf. Als hij de wereld wilde veranderen, moest hij journalist worden. En dat werd hij. Nu leert hij studenten Journalistiek de fijne kneepjes van het televisievak.

Tekst: Fleur Born      Beeld: Alex van de Sande

 

John groeide op in Hilversum Noord en had naar eigen zeggen een fantastische jeugd. Hij zat bij de padvinders en zorgde ervoor dat hij het beste team samenstelde. ‘De Beren, was onze naam. We wonnen de ene wedstrijd na de andere.’ Ze werden gedropt in het bos en zochten op eigen kracht de weg terug. ‘Ik was toen al een streber en wilde de beste welp en verkenner worden.’ Al op zijn twaalfde wist hij welke personen hij nodig had om te winnen. ‘De ene was goed in kompaslezen, de ander in koken en ik was meestal degene die goed kon schrijven.’ De toon voor de vastberadenheid van John werd vroeg gezet.

Na een feestelijke jeugd, wist John maar moeilijk wat hij wilde studeren. ‘Wij vonden de toen nog gratis concerten van Pink Floyd in het Amsterdamse Bos interessanter dan Homerus of Caesar.’ Na wat jaartjes langer op zijn middelbare school, begon John aan de studie Antropologie. Zijn innerlijke padvinder zat er nog steeds: ‘Het klinkt misschien raar, maar ik wilde nieuwe stammen ontdekken.’ Die nieuwe stam ontdekte hij nooit, maar hij zag ontzettend veel van de wereld. ‘Ik ben een heel onzeker mannetje, maar ik zoek zelf ook het onbekende op, om die onzekerheid te vergroten.’

Hij werkte voor de Wereldomroep op de Nederlandse Antillen, hij was staatsevaluator in Mexico en hij trok een tijd rond in Amerika. Hij ontmoette liefdes, onbereikbare liefdes. ‘Ik ben opgeleid om afstand te houden van mijn object van onderzoek en dat kon ook een mens zijn.’ Hij moest verdrinken in die mensen en met informatie terugkomen. ‘Het was eigenlijk een ideale spionnenopleiding.’ John had geen auto, maar een paard. Geen nette hoed, maar een sombrero. Geen laptop, maar een geweer. Geen pak, maar een poncho. En zo trok hij van stad naar stad.

 

RONDKOMEN ALS POSTBODE

‘Mexico was gevaarlijk, dus voordat ik terechtkwam in een looien kist, besloot ik terug te gaan naar Nederland.’ En dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Hij hoefde nooit te solliciteren, maar werd juist altijd gevraagd voor een baan. ‘Toen heb ik een Corona-dienstfiets gekocht voor driehonderd gulden en werd ik postbode.’ Hij bezorgde een jaar lang de post in Hilversum. Van jongetje bij de padvinders, staatsevaluator in Mexico, tot postbode in Hilversum. Toen hij zijn dienstfiets opgaf en de post naast zich neerlegde, was hij het bedrijfsleven van daarvoor allang zat. ‘Ik had het gehad met die small talk.’

 

INZICHT VAN EEN BISSCHOP

In een indianenstad in Mexico ontmoette hij bisschop Samuel Ruiz: een man die John erg heeft geïnspireerd. In zijn tijd in Mexico en de Nederlandse Antillen zag hij dingen die hij aan de kaak wilde stellen en dingen die hij wilde veranderen. ‘Toen vertelde Ruiz mij: “Als je dingen wilt veranderen, als je mensen een stem wil geven, dan moet je journalist worden.”’

Hij werd leerling-radioverslaggever, verdiende heel weinig en vertelde zijn vrouw dat alles goed zou komen. ‘Maar dat vertel ik al vanaf mijn geboorte. Mijn ouders werden daar soms knap radeloos van.’ Een jaar later deed hij verslag van een marathon in Kiev. Hij kwam terecht bij Radio M, werd eindredacteur en maakte de fusie mee van alle lokale radio- en televisiestations in Utrecht. John werd de nieuwe hoofdredacteur. Zo stelde hij opnieuw een team samen, naar eigen zeggen een grote talentenbak. ‘We leefden op die redactie. Overuren? Sodemieter op. We gaan voor het verhaal.’ En zo kwam inderdaad alles goed.

Toen er geen hoofdredacteur meer nodig was, kwam John bij de School voor Journalistiek terecht. Hij had een duidelijk plan, hij wilde de studenten alles leren en de eerste multimediale journalisten van ze maken. Nu leert hij zijn studenten wat hij zelf in zijn avontuurlijke leven heeft geleerd: ‘Als je iets wil maar het niet kan, zoek dan mensen die het wel kunnen en willen overdragen. The sky is the limit.’

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *