Jasper Demollin: ‘Muziek maken is belangrijker dan met mijn bek op tv komen’

Paduaan II - Het Gesprek - Jasper-4

Met zijn drie beste vrienden maakte hij op de middelbare school theater, het begin van een vriendenviertal. Een decennia later maakt Jasper Demollin (25) met dezelfde vrienden het programma Streetlab. De groep doet sociale experimenten: ‘Het levert leuke items op, dus dan maar met je blote reet op de televisie.’

Tekst: Gizelle Mijnlieff        Beeld: Alex van de Sande

 

Hoe is het om met drie vrienden bekend te worden?
‘Stijn, Daan en ik wonen in Utrecht, dus elke ochtend rijden we naar Amsterdam, richting ons kantoor. Dan zitten we met zijn drieën voorin, alsof we aan de bar zitten, het leven te bespreken. Er komen dan verhalen naar boven die je niet zo snel deelt met mensen die niet hetzelfde meemaken. Dat voelt heel vertrouwd en is echt prettig. Het zorgt er in ieder geval wel voor dat ik niet elke dag huilend in bed lig.’

 

Huil je dan uit bij je moeder of je vader?
‘Sowieso bij mijn moeder. Zij heeft mij namelijk ook opgevoed. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik drie was en ik heb mijn vader niet heel veel meegemaakt. Ik ben opgegroeid in Bilthoven met maar liefst twee kroegen.’

 

Hoe is dat kroegleven begonnen?

‘Toen ik zestien jaar was gingen we extra vroeg naar De Beurs in Utrecht, want dan stond er nog geen uitsmijter bij de deur. En soms, als het dan toch niet lukte, betaalden we de uitsmijter tien euro om binnen te komen. Nu is die kroeg helemaal niet meer mijn ding, maar vroeger was dat écht de shit.’

 

Wat spook je s’nachts uit in de stad?

‘Dat verschilt echt heel erg. Ik ga niet veel meer uit omdat ik in het weekend veel optreed met de Tante Joke Karaoke Band, waar alle jongens van Streetlab in zitten. Het is karaoke met live muziek: we spelen meer dan zeventig nummers en de hele zaal zingt mee. Verder kom ik veel in Tivoli, EKKO, of een kroeg zoals de Flater. Ook nog weleens de Nobelstraat, maar dat heb ik al lang niet meer gedaan.’

 

Waarom niet?

‘Ik heb er nu een ander gevoel bij. Streetlab doet het goed bij studenten, dus ik word door veel mensen aangesproken tijdens het uitgaan. Dan sta je daar toch wel met een ander gevoel dan wanneer je je vrije gang gaat. Je bent je er heel bewust van dat je een televisieprogramma maakt dat mensen kennen. Het is leuk als mensen vol waardering naar je toe komen en zeggen dat ze het zo tof vinden wat je doet, maar het is wel gek dat zo’n ervaring als uitgaan zo erg verandert wanneer je bekend bent.’

 

Vind je dat een nadeel?

‘Ja, dat kan echt iets heftigs zijn, ik had niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Al zijn er honderd positieve reacties, die ene negatieve reactie blijft toch het meest hangen. Zeker als ik moe en druk ben is het moeilijk om dan niet in een neerwaartse spiraal terecht te komen. Dan ben ik heel ongelukkig met mezelf. Gelukkig sta ik hier niet alleen in, maar met mijn drie vrienden.’

 

Jullie doen nu ook sociale experimenten in het buitenland. Is dit omdat jullie in Nederland te veel herkend worden?

‘Het derde seizoen hebben we er met veel moeite uitgeperst. Op Lowlands stond ik midden in de Alpha-tent, de dag voor het festival begon. In no- time werd ik omringd door mensen die wisten dat ik van Streetlab was. Uiteindelijk is het dan niet interessant genoeg om uit te zenden, zeker omdat we dan herkend worden voor datgene waarvoor we daar zijn: Streetlab dus. We wilden er echt iets nieuws aan toevoegen, omdat we dit nu zo lang doen, dus toen was de beslissing al vrij snel gemaakt om naar het buitenland te gaan. We hadden zelf ook altijd al de droom om een keer een reisprogramma te maken en dit was de ideale manier om dat te doen.’

 

Wat betekenen deze veranderingen voor de toekomst van Streetlab?

‘Het format van Streetlab zal gaan veranderen, maar we blijven wel programma’s maken als viertal. We hebben nu een vast contract bij de KRO en we werken nu aan een best wel leuk project. Daar mag ik eigenlijk niet zoveel over vertellen.’

 

Ah, vertel nou!

‘Oké, oké. Waarschijnlijk wordt het een studioprogramma gecombineerd met items die wij buiten de deur draaien. Een soort spelprogramma of quiz, met bekende Nederlanders in de studio.’

 

‘ZE HAD MET DE VERKEERDE JASPER AFGESPROKEN’

 

We zijn benieuwd. Genoeg over werk: je hebt naar eigen zeggen een hoop mislukte dates op je naam staan.

‘Ik ben weleens in een situatie terecht gekomen waarvan ik dacht dat ik zelf in een sociaal experiment beland was. Ik was een jaar of achttien, in de Beurs in Utrecht. Daar had ik met een knap meisje gezoend. Dus wij gingen lekker oldschool sms’en. Toen vertelde ze me al vrij snel dat ze net uit een relatie kwam en verder niet met me wilde afspreken. Jammer, maar ook prima.’

 

En toen?

‘Een jaar later zat ik op mijn brakke zondag met een vriend op de bank, toen ik een sms’je van haar kreeg, of ik een drankje met haar wilde doen. Mooie kleren aan en op naar het station. Een beetje zenuwachtig stond ik op haar te wachten. Ze kwam ietsje later, maar eenmaal aangekomen kijkt ze me aan en zegt: ‘Oh nee, met de verkeerde Jasper afgesproken!’ Dat resulteerde tot één van de ongemakkelijkste dates in mijn leven.’

 

Je bent een beetje de charmeur van de groep. Hoe wordt je het liefst versierd? 
‘Ik vind dat daar niet echt een regel voor moet zijn, het is onzin dat mannen de eerste stap moeten zetten. Meisjes kunnen dat toch ook? Sinds ik bekender ben geworden, gebeurt het wel vaker dat meisjes op mij afstappen, maar als ik het idee heb dat ze dat alleen maar doen omdat ze weten dat ik Streetlab maak, ga ik daar niet zo heel snel op in. Dan voelt het niet alsof ze echt geïnteresseerd in mij zijn. Als meisjes niet weten wat ik doe, maar er wel naar vragen, dan moffel ik dat ook altijd een beetje weg. Ik haal mezelf eerder naar beneden omdat ik geen zin heb om over mijn bekendheid op te scheppen.’

 

Is dat een reden voor jou om ooit te stoppen met televisie? 
‘Op tv komen is niet per se een ambitie van mij. Ik zie dat echt als bijzaak. Oké, op zich is het wel een belangrijk aspect, want het geeft ons bestaansrecht. Toch vind ik muziek maken, acteren en creatieve dingen met mijn vrienden doen belangrijker dan met mijn bek op tv komen. Muziek maken blijft voor mij een van de mooiste dingen die er is.’

 

Vind je het vervelend dat iedereen een mening over je heeft?
‘Ik vind dat je als mens niet moet oordelen over andere mensen. Dat is een belangrijke les die ik de afgelopen jaren heb geleerd. Ik probeer altijd tegen iedereen open en aardig te zijn en mensen niet te beoordelen, zeker als ik ze niet ken.’

 

Dat klinkt wel heel braaf.

‘Tja, Ik vind het schokkend om te zien hoe fel mensen kunnen zijn. Soms voel ik zo’n gebrek aan empathie, zoals rond die zwartepietendiscussie die ieder jaar terugkomt. Wat maakt het ons nou uit of iemand blauw of paars is? We moeten gewoon begrip voor elkaar hebben.’

 

Had je dan liever in een andere tijd geleefd? 
‘Ja, voor mijn gevoel waren de jaren tachtig echt een tijd waarin álles kon. Waar? Dan wel echt in Londen. Ik heb weleens gefantaseerd om daar muziek te maken. Met mijn genre, Indie Rock, krijg je daar toch beter een voet van de grond. Verder lijkt het me heel vet om ooit een wereldreis te maken. Dat lijkt me wel mooi om in mijn eentje te doen. Zo’n reis zou goed voor me zijn.’

Paduaan II - Het Gesprek - Jasper-3

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *