Maartje Wegdam: ‘Ik blijf altijd zoekende’

Maartje Wegdam (35) studeerde in Amsterdam, Japan en New York en geeft nu les aan studenten van CMD. Ze organiseert studiereizen naar Korea en vorig jaar ging haar documentaire ‘No place for a rebel’ in première. ‘Soms loop ik mijzelf voorbij en dan moet ik alle afspraken afzeggen.’

Tekst: Dennis Hoogeveen. Beeld: Max Boltendal.

Het was tijdens haar studie communicatie- wetenschappen dat ze ontdekte meer te willen leren dan alleen de basis. ‘Ik wilde graag iets specifieks leren en koos voor een minor Internationale Betrekkingen, die ik voor een groot gedeelte zelf kon vormgeven’, vertelt ze. ‘Ik volgde Spaanse taal en cultuur en ging een half jaar naar Japan om de taal te leren.’

Ze wilde zichzelf in een nieuwe situatie plaatsen: ‘Met een taal die ik niet kon lezen of schrijven en een onbekende cultuur.’ Een half jaar lang leerde ze zes dagen per week de Japanse taal. ‘Inmiddels begint het een beetje weg te zakken, maar eerlijk is eerlijk; het ging best aardig.’

Het was nog niet genoeg voor de altijd zoekende Maartje, die ook nog wat vakken in de journalistiek koos. ‘Het was geloof ik een minor van zestig punten en op de een of andere manier heb ik daar al deze vakken in kunnen stoppen’, zegt Maartje. ‘Wat was ik eigenlijk all over the place, denk ik als ik er nu zo over praat.’

De zoektocht bracht haar verder naar een master aan de New School in New York, waar ze documentaires leerde maken. Vorig jaar ging de documentaire die ze met een vriendin maakte in première. ‘Jarenlang hebben we samen heel intensief gewerkt om er iets

moois van te maken. Nu is het klaar en ben ik er ook echt klaar mee. Begrijp me niet verkeerd; het is mooi geworden en ik vind het leuk dat mensen geïnteresseerd zijn, maar zelf ben ik er wel een beetje over uitgepraat.’

Maartje vindt het confronterend om nu op die periode terug te kijken. ‘Alles heeft ervoor moeten wijken. Vrienden, familie, noem maar op. Nu dat achter me ligt denk ik: zie je, het kan ook anders. Je kan ook rust en tijd voor andere zaken in het leven hebben.’ Dat hoort erbij, volgens Maartje, anders had de film nooit kunnen worden wat het nu is. ‘Als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook vol voor.’

Ergens vol voor gaan, vergt passie en toewijding. Daaraan geen gebrek bij de enthousiaste docente, maar het heeft wel de nodige keerzijden. ‘Het gebeurt regelmatig dat ik te hard werk, dat merk ik dan ook echt fysiek. Het begint bij mij meestal met dat ik ineens mijn spullen kwijtraak. Mijn telefoon, pinpas, paspoort… Het is echt een soort computer- says-no-gevoel, alsof ik mijzelf voorbij ren.’

Toen ze 27 was, heeft ze een maand thuis gezeten. ‘Nu ik mensen om mij heen met burn-outklachten zie, denk ik dat ik toen ook zoiets had.’ Daar heeft ze van geleerd. Zodra ze merkt dat het te druk wordt, maakt ze haar agenda leeg. ‘Dan zorg ik dat ik even

alleen kan zijn. Ik heb dan een shutdown nodig – even de focus verleggen, om in filmtermen te spreken.’

‘Ik blijf altijd zoeken. Het is niet zo dat ik na het maken van de documentaire voor altijd “filmmaker” ben. Dat is voor mij geen statisch begrip waar ik me op wil vastpinnen, dat werkt heel verlammend.’ Film is natuurlijk één vorm, maar ze is ook benieuwd naar andere vertelvormen. ‘Verhalenmaker is ook weer zo’n stom woord. Ik blijf experimenteren daarmee. En hoe het dan heet, dat zie ik vanzelf wel.’

Ze is benieuwd waar ze over tien jaar zal staan. ‘Ik ben dan 45 en weet bijvoorbeeld niet eens of ik dan kinderen zou hebben. Op dit moment heb ik niet per se een grote kinderwens’, legt ze uit. ‘Ik ben daar eigenlijk helemaal niet mee bezig, maar dat zou ik meer moeten zijn, want over tien jaar moet ik dat wel besloten hebben.’

Op de kortere termijn staat in ieder geval een nieuwe studiereis naar Korea gepland. ‘Ik hoop daarmee studenten kennis te laten maken met studeren in het buitenland.’ Als je de ambitie hebt, kun je als student veel doen om jezelf te ontwikkelen, weet Maartje. ‘Het lastige aan CMD is dat het op communicatiewetenschappen lijkt: het is vrij algemeen.’

Maartje vergelijkt opleidingen op onze faculteit met cirkels. ‘Terwijl het schoolsysteem gewend is aan vierkanten. Een cirkel past daar niet in. Maar omdat het systeem niet zomaar omgegooid kan worden, moeten de cirkels doen alsof het vierkanten zijn.’ En dat is soms lastig. ‘Ik hoop dat ik binnen dat systeem studenten iets mee kan geven waardoor ze, als ze dat zelf willen, op zoek gaan naar wat ze écht leuk vinden.’

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *