Linda Hakeboom over docu’s, muziek, adrenaline en kritiek

Op de vraag of ze een workaholic is antwoordt ze volmondig ja. We kennen haar onder andere van de documentaireserie Linda’s Mannen, RamBam en BNNVARA-programma Trippers. Documentairemaakster en presentatrice Linda Hakeboom (32) werkt zich drie keer in de rondte en geniet daar volop van. ‘Werk en privé lopen volledig in elkaar over, ik vind het heerlijk.’

Tekst en beeld: Fleur Born

WAAR GROEIDE JE OP?
‘Ik ben geboren in Deventer en verhuisde op mijn elfde naar Emmeloord, precies toen voor mij de middelbare school begon. Dat was voor mij best wel een schok, want Deventer is natuurlijk een kleine stad, maar wel een stad. Ik weet nog goed dat ik met mijn moeder door de winkelstraat in Emmeloord liep en aan haar vroeg “waar is de rest?”. Toen zei ze dat dit alles was.’

WAAROM WAS DAT ZO’N SCHOK VOOR JE?
‘Toen ik iets ouder werd, heb ik altijd heel erg de neiging gehad om naar festivals te gaan en zo, dat was in Emmeloord helemaal niet de cultuur. Ik paste daar niet. Ik had alleen maar het gevoel om uit te breken. De dag dat ik mijn middelbare school had afgerond ging ik uit huis.’

WAARHEEN?
‘Naar Utrecht. Ik was de enige uit mijn klas, de rest ging naar Groningen, dat was de logische stap. Ik wilde naar de School voor Journalistiek (SvJ). Ik had helemaal geen zin om een master te doen in Groningen, dus zo ben ik in de Domstad beland.’

WILDE JE ALTIJD AL JOURNALISTIEK STUDEREN?
‘Nee, ik had geen flauw benul wat ik wilde studeren. In de zesde klas was ik totaal de weg kwijt, ik was naar open dagen geweest maar had geen idee wat ik wilde doen. Op een gegeven moment vertelde een mentor mij dat ik wel kan schrijven en dat ik daar iets mee moest doen. Toen dacht ik: “oké, dan ga ik wel naar de School voor Journalistiek”.’

SCHRIJVEN? JE MAAKT TOCH JUIST TELEVISIE?
‘Door mijn fascinatie voor muziek wilde ik muziekrecensies schrijven. Die las ik altijd in de Volkskrant en ik wilde hetzelfde doen. Al snel merkte ik hoe lastig ik het vond om iets te beoordelen waar iemand zijn ziel en zaligheid in legt. Wat doet mijn mening ertoe als anderen het geweldig vinden? Dus ik ben blij dat ik geen muziekrecensent ben geworden, maar ik ben nog steeds gefascineerd door muziek.’

WAT VOOR STUDENT WAS JE?
‘Ik was meteen full on student. Ik ging iedere dag naar de kroeg en deed veel vrijwilligerswerk in de journalistiek. Ik had echt zoiets van “I am alive, let’s go!”, dus ik ging er helemaal voor. Ik deed honderd en één dingen. Sommige klasgenoten wilden alleen maar in de kroeg hangen, maar ik wilde ook ervaring opdoen in de journalistiek.’

DAT KLINKT INTENS. HOE COMBINEERDE JE DIE TWEE?
‘Toen ik zeventien of achttien was, had je een muziekzender die The Box heette. Daar werkte ik voor muziekprogramma Lekker belangrijk: het was rotzooitrappen op festivals. Ik liep opeens tussen de grote mensen met een backstagepas in mijn zak op Lowlands, terwijl ik pas in mijn eerste jaar van de SvJ zat. Ik had geen idee wat ik deed, maar ik vond het fantastisch. Het was een groot feest waarin ik veel ervaring opdeed.’

IS DAT HOE JE IN DE TELEVISIEWERELD TERECHTKWAM?
‘Ja, maar dat is niet waar mijn passie voor tv begon. Eenmaal in mijn derde jaar wilde ik nog steeds de geschreven pers in. Televisie leek mij niets. Totdat ik verplicht het vak televisie moest volgen. Blijkbaar straalde ik uit dat ik daar niet wilde zijn, want de docent had mij feilloos door. Hij duwde een camera in mijn handen en zei dat hij me binnen twee uur terug wilde zien met een item. Ik dacht echt: “what the fuck”. Ik maakte er een grote teringzooi van. Daarom wilde ik op zijn minst één goed item maken tijdens die lessen.’

EN TOEN?
‘Die televisiedocent werkte bij de VARA en vroeg of ik zijn redacteur wilde worden. Ik liep daar vier jaar lang als freelancer rond achter de schermen en werkte mee aan onderzoek voor allerlei wetenschapsprogramma’s. Daarna maakte ik samen met Jan-Jaap van der Wal een programma. Die vroeg toen of ik samen met hem een bedrijf wilde beginnen. We startten een televisieproductiebedrijf wat uiteindelijk ook RamBam maakte. RamBam is een beetje mijn kindje.’

WAAROM?
‘Mijn televisiedocent is de aanstichter van RamBam. Hij was heel erg van het “ga maar naar buiten, ga het maar gewoon doen, maak maar rare dingen mee”. En dat deed ik. Mijn eerste echte item voor het vak ging over de tippelzone. We zijn daar met verborgen camera’s gaan filmen om te kijken of alles daar wel oké was. We zijn toen gesnapt. Een pooier is achter ons aangereden en reed ons klem op de snelweg. Het was echt doodeng, maar tegelijkertijd dacht ik: “wauw, ik wil dit”. Die adrenalinekick was echt niet normaal. Televisie is gewoon helemaal mijn ding.’

HOE WAS HET OM RAMBAM TE MAKEN?
‘RamBam was een feest, maar het was ook terror, het was vaak echt heel eng. Vanaf de eerste aflevering merkte ik al dat je in best wel heel gevaarlijke situaties terechtkomt. En dan ben je vaak ook nog eens alleen, met allemaal verborgen camera’s op je lichaam. Op

een gegeven moment hadden we voor een aflevering kogelvrije vesten aan op de redactie, dat vond ik heel heftig omdat ik een zachtgekookt ei ben.’

DAT KLINKT NIET HEEL POSITIEF.
‘Ik vond het fantastisch om vijf jaar lang RamBam te maken. Ik deed het voor de adrenalinekick en het verhaal; voor de rechtvaardigheid. Maar ik wasernavijfjaarklaarmeeomaltijd maar mensen met verborgen camera tefilmen.Jezoektaltijddeheftigheid op. Ik had zin om mooie verhalen te maken waar ik open over kon zijn. Ik wilde niet alleen maar mensen erin luizen. Die mensen verdienden het, maarzevindenjeweleentrut.Ikwas er echt klaar mee.’

WAT IS ER SINDSDIEN VERANDERD?
‘Heel veel. RamBam is 24/7 knallen en altijd bereikbaar zijn. Nu maak ik documentaires waar ik soms wel een jaar tot twee jaar mee bezig ben. Ik heb zo veel meer rust sinds ik daar ben gestopt. Mijn werk is nu veel doordachter en gaat ook dieper denk ik. Het geeft me meer voldoening: het zijn echt mijn eigen producten. Ik draag alle verantwoordelijkheid en dat is ook mijn grootste valkuil. Soms denk ik: “als ik nu een pauze neem, dan mis ik een belangrijk moment”.

HOE HOU JE DAT VOL?
‘Niet, soms. Toen ik Linda’s Mannen maakte, volgde ik vier mannen tegelijkertijd in één jaar. Ik ben kapotgegaan. Op een gegeven moment ben ik in twee maanden tijd drie keer thuis geweest en reisde ik naar zes verschillende landen. Ik dacht dat ik dat allemaal wel aankon, maar toen ben ik zo ziek geworden dat ik een week lang op bed lag met een infuus in mijn arm.’

HOE HOU JE WERK EN PRIVÉ GESCHEIDEN?
‘Niet. Daarom moet je ook iets doen wat je heel leuk vindt, want dan is dat niet zo erg. Ik vind het vet leuk om over mijn werk te praten. Het is voor mij geen werk, het is iets wat ik gewoon heel graag wil doen. Ik vind het heerlijk dat werk en privé in elkaar overlopen, maarikmoetwelmanierenvindenom hetteremmen.’

WAT WIL JE OVERBRENGEN MET JE WERK?
‘Ik hoop dat als mensen naar mijn documentaires kijken, ze zich geïnspireerd voelen om te doen wat ze leuk vinden; wat ze gelukkig maakt. Doeietswatjevetvindt,wanthetkan gewoon. Dat is waarom ik dit werk doe en wat ik ermee wil overbrengen.’

WAT STAAT ER NU OP DE PLANNING?
‘Ik ga mijn eerste internationale documentaire maken, over mijn beste vriendin NikkieTutorials, ze heeft dus miljoenen volgers op YouTube. Dat vind ik best wel lastig, want ik heb nog nooit een documentaire gemaakt over een vriendin. Maar het kan juist heel vet zijn, omdat ik dicht bij haar sta. Ik zoek altijd nieuwe uitdagingen en dit is mijn nieuwste. Objectief blijven bij zo’n goede vriendin zal moeilijk worden.’

JE GAAT DUS GEWOON VROLIJK DOOR. BEN JE EEN WORKAHOLIC?
‘Of ik een workaholic ben? Eh, ja, hallo! En ik ben ook nog eens perfectionistisch. Ik stop echt nooit met werken. Als ik door lichamelijke omstandigheden op een bepaald punt kom dat ik niet meer kan doen wat ik wil doen, dan lijkt het me tof om mensen te begeleiden die net beginnen in de media. Mensen helpen om hun ding te vinden.’

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *