Inktpot: “Ik heb een fascinatie voor dat sinistere tintje”

Tekst: Gizelle Mijnlieff. Beeld: Fleur Born.

In de permanente inkt die bij een tatoeage in iemands opperhuid verdwijnt, schuilen vaak mooie verhalen. In deze rubriek maken we een praatje over de betekenis achter het plaatje. Deze editie: Roald Hendertink (26, CMD).

Wanneer raakte de naald je huid voor de eerste keer?
‘Dat was op mijn 22ste. Ik wilde al heel lang tatoeages, heel veel dingen vind ik vet. Als ik het geld had zou ik er nu al helemaal onder zitten. Ik hou gewoon van body modifications: tunnels, piercings, tatoeages; het is kunst maar ook verslavend.’

Vanwaar het meisje op je bovenarm?
‘Dat is geïnspireerd op de slaapverlammingen die ik sinds mijn dertiende heb. Bij slaapverlam- ming valt je lichaam in slaap maar zijn je hersenen nog wakker. Als resultaat ga je hallucineren. Ik zie gedaantes en schaduwen, alsof er mensen in mijn kamer staan. Ik kan alleen ademen en mijn ogen draaien, dus het voelt alsof ik gevangen zit. Omdat ik dan niet kan praten, heeft het meisje ook haar vinger voor haar mond.’

Hoe ga je daarmee om als het gebeurt?
‘Verzetten lukt niet, hoewel ik daar nu wel een trucje voor heb: alleen mijn pink bewegen. Heel raar, maar het werkt wel. Na dertig seconden schrik ik wakker. Een keer dacht ik dat er buiten mijn kamer kinderen stonden te schreeuwen, dat was het naarste wat ik ooit heb meegemaakt. Veel mensen koppelen het aan bovennatuurlijke dingen zoals geesten, maar daar ben ik te nuchter voor. Uiteindelijk zijn het gewoon hersenspinsels.’

Klinkt heftig. Waarom wilde je dit vereeuwigen met een tatoeage?
‘Ik heb een fascinatie voor dat sinistere tintje. De duistere kant van de mens vind ik mysterieus. Voor veel mensen is het een taboe. We mogen ook weleens de wat mindere kanten laten zien. Niet dat ik daardoor één groot blok negativiteit ben, ik kan heel gezellig zijn, hoor.’

En de tatoeages op je onderarmen?
‘Op mijn ene arm heb ik een amulet van mijn oma, zij is twee jaar geleden overleden. Ze heeft de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt en is veel dierbaren verloren. Ze was een sterke vrouw, tot haar honderdste is ze kerngezond geweest. Dit amulet had ze altijd om. Als kind kau- wde ik erop, dus ik leek er altijd al iets mee te hebben.’

En de andere arm?
‘Die tatoeage heb ik een keer laten zetten toen ik dronken op een feest was. Voor vijftig euro zette een meisje deze schedel op mijn arm. Het was echt een impulsieve actie. Je bloed verdunt als je gedronken hebt, dus het heeft echt gebloed als een rund. Niet de verstandigste keuze, maar ik heb er zeker geen spijt van.’

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *