Barbara Geers: “Je hoeft niet te doen wat mensen van je verwachten”

Tekst: Gizelle Mijnlieff. Beeld: Fleur Born. 

Barbara Geers (47) is onderwijscoördinator voor de SvJ. Ze woonde jarenlang in het buitenland. Nu is ze hard aan het werk om zoveel mogelijk studenten ook de grens over te krijgen. ‘We moeten een belangrijke speler blijven, ook op internationaal vlak.’

Avontuurlijk als ze is, geniet ze ervan om studenten in het buitenland ervaringen op te laten doen. ‘Je moet dan echt op eigen benen staan. In mijn ogen is dat zo’n groot onderdeel van wie je later wordt. Iets waardoor je vanbinnen groeit als mens.’

Zelf heeft ze niet gestudeerd. Na de middelbare school was ze er klaar mee. ‘Na de havo ging ik naar het vwo en ik dacht: what the fuck, wat doe ik hier?! Toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk zo snel mogelijk op eigen benen wilde staan.’

Een paar jaar later vloog ze naar Fuerteventura, waar ze in een hotel aan de bak ging. ‘Ik wilde weg. Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik gewoon gegaan.’ Na een half jaar maakte Barbara de rigoureuze keuze om door te reizen naar São Paulo, Brazilië, waar ze twee jaar heeft gewoond. ‘Ik vond het heel goed en fijn dat ik die stap had gemaakt om uit te vliegen, letterlijk en figuurlijk.’

In São Paulo gaf ze midden in de stad Engelse les. Tijdens haar avonturen heeft ze naar eigen zeggen echt geleerd wat afzien is. ‘Dat ik niet eens genoeg geld had om de metro te betalen om naar mijn les te gaan.’ Maar een telefoontje naar huis zat er niet in. ‘Ik dacht: je hebt hier zelf voor gekozen, dan moet je ook op de blaren

zitten. Ik ging nog liever dood dan dat ik naar huis belde.’ Ook had ze dus geen geld voor een taalcursus, maar dat was voor Barbara geen barrière. Ze keek naar de lokale soapseries, luisterde naar de radio en maakte op straat praatjes met vreemden. ‘Op een gegeven moment begreep ik gewoon wat ze zeiden.’

Niet alleen taalkundig dompelde Barbara zich onder in de lokale cultuur, ook haar verschijning hield ze in de gaten, vooral voor haar veiligheid. ‘Ik zat er toen het heel gevaarlijk was. Daarom had ik nooit make- up op, geen sieraden om en oude kleren aan. Ik viel al op met mijn blauwe ogen en mijn lengte. Gelukkig is me nooit iets overkomen, ik vertrouwde op mijn onderbuikgevoel.’

Bij de vraag wat voor advies ze aan haar jongere zelf zou geven, vertelt ze gepassioneerd over hoe belangrijk het is je hart te volgen. ‘Je hoeft niet altijd te doen wat mensen van je verwachten. Door de druk van “het moet” zijn we geneigd afstand te nemen van wat we daadwerkelijk voelen. Terwijl dat juist zo belangrijk is en laat doen wat je écht wil doen.’ Vanuit gevoel handelen en uit je comfortzone stappen, dat zijn de levenslessen die voor Barbara het verschil hebben gemaakt. ‘Het is helemaal niet erg om fouten te maken, niemand is perfect. Soms ga je op je bek, maar dan weet je in ieder geval wat je de volgende keer anders moet doen.’

Weer terug in Nederland kreeg Barbara veertien jaar geleden een telefoontje van een vriendin, die haar tipte over een baan bij de SvJ. ‘Ik had toen mijn eerste kindje gekregen en daarom was die rust en stabiliteit toch wel erg prettig.’ Nu heeft ze drie kinderen die allemaal in de pubertijd zitten. ‘Ik vind het heerlijk dat ze zo hun eigen mening hebben en die ook heel erg willen uiten.’

Toen ze niet meer op de bonnefooi in het vliegtuig kon stappen was Barbara nog wel eens in een musical te vinden. ‘Het is heel leuk en ontspannend. Op het toneel was ik helemaal in mijn element.’ Ook heeft ze op een blauwe maandag nog aan paaldansen gedaan. ‘Toen voelde ik spieren waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.’

Barbara is niet zo’n fan van de standaard. ‘Ik zie er netjes uit, dus iedereen is altijd verbaasd dat ik zoveel tatoeages heb.’ Lacht ze. ‘Dat vind ik mooi, geef mij maar een beetje gekte.’ Ze heeft twee halve sleeves en ook haar rug staat vol. ‘Ik ben niet van de sieraden, dus voor mij zijn tatoeages een soort sieraad.’

Van stiekeme ambities is bij Barbara ook sprake, ze is bezig met het schrijven van een boek. ‘Daar wil ik echt iets mee doen.’ zegt ze. Nu de kinderen wat ouder worden is dat misschien iets waar ze meer tijd voor gaat vinden, net als het doorzetten van haar avontuurlijke leven. ‘Toen ik mijn kinderen kreeg was ik mijn avontuurlijke geest even kwijt. Nu worden ze steeds zelfstandiger, so I’m back!’

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *