Mustafa Marghadi: ‘Op de redactie loop ik op sokken’

Geen nieuwe content, maar wel heel erg leuk! Voor het geval je Paduaan #1 van 2014-2015 niet hebt kunnen bemachtigen: hier lees je alles terug. 

Door Lisa Ruigrok

Misschien ken je Mustafa Marghadi (31) als ‘die jongen van Het Klokhuis’, maar in 2011 ruilde hij de kids in voor jongvolwassenen en begon hij als presentator bij NOS op 3. Zonder grapjes kan ie niet. ‘Die keer dat ik mijn snor liet staan werd me niet in dank afgenomen.’

Je bent geboren in Lutjewinkel. Vertel eens hoe je daar terecht bent gekomen.
Mijn ouders komen uit een klein boers bergdorpje in het Hoge Atlasgebergte. Eigenlijk kun je wel stellen dat dat het ‘Lutjewinkel van Marokko’ is. Het was mijn vaders doel om verder in het leven te komen. Door naar Nederland te vertrekken is dat werkelijkheid geworden.

Heb je dan eigenlijk helemaal geen binding met Marokko?
Marokko is in mijn ogen een heel fijn land om naartoe te gaan voor een vakantie, maar ik ben dolblij dat ik in Nederland opgegroeid ben. Dingen die wij ons hier kunnen veroorloven zouden we nooit gehad hebben als mijn ouders daar gebleven waren. Vroeger gingen we om de twee jaar terug naar het dorp waar mijn ouders gewoond hebben en dan namen we een zak vol derdehands kleding mee. Twee jaar later liepen de bewoners nog steeds in hetzelfde shirt rond.

Heeft je buitenlands klinkende achternaam je ooit tegengewerkt?
Ik heb geluk dat ik een vak heb gekozen waarin een chronisch tekort is aan niet-westerse allochtonen. Dat is dus juist in mijn voordeel geweest. Er was altijd maar een klein poeltje waaruit je kon vissen als je op zoek was naar allochtone sollicitanten.

Over dat vak hè. Heb je altijd de ambitie gehad om iets in de journalistiek te gaan doen?
Nee, totaal niet. Op de middelbare school hield ik mezelf voor dat ik advocaat wilde worden, omdat het gewoonweg vet klonk en je er heel rijk mee kon worden. Achteraf denk ik dat ik te veel Matlock heb gekeken in die tijd. Uiteindelijk ging ik Management, Economie en Recht studeren, maar ik kwam later tot de conclusie dat ik het rechtengedeelte volstrekt oninteressant vond. Na nog twee jaar International Management ben ik, met het idee dat ik wel aardig kon schrijven, naar de School voor Journalistiek gegaan.

Je bent van Het Klokhuis naar NOS op 3 gegaan. Heeft die switch je volwassener gemaakt?
Ik hoopte dat dat zo was! Veranderen van baan hoeft je niet zo zeer als persoon te veranderen. Ik hou er nog steeds van om verhalen op een vrolijke manier te vertellen. Soms probeer ik een glimlach op het gezicht van de kijker te toveren door een trucje uit te halen in een reportage of een geintje te maken in de presentatietekst.

Heeft dat je ook weleens in problemen gebracht?
Niet echt, alhoewel het me door de kijkers niet in dank werd afgenomen toen ik een keer alleen mijn snor had laten staan voor een uitzending. Zonder baard dus. Ik had er niet bij nagedacht hoe mensen zouden reageren, want ik vond het gewoon leuk. Mijn baas zei later: ‘Als ik erbij was geweest, had ik je snor persoonlijk afgeschoren.’

Hoe zit het met je liefdesleven?
Ik ben een tijdlang vrijgezel. Het blijft een vrij lastig onderwerp om over te praten. Zelfs met vrienden weet ik soms niet hoe ik het daarover moet hebben. Zij zijn de enigen met wie ik dat bespreek. En verder: wat valt er nog meer te zeggen dan dat ik al een tijdje vrijgezel ben?

Mensen zijn over het algemeen wel tevreden over jouw uiterlijk. Weleens liefdestweets of huwelijksaanzoeken gehad?
Nooit een huwelijksaanzoek gehad, maar wel meerdere liefdestweets. Wat moet ik daar nou mee? Je hebt van die twitteraars die wat te zeggen hebben op alles wat je tweet, omdat ze je zo leuk vinden. Hen negeren, of een gemene reactie geven, zou ik nooit doen. Meestal reageer ik op een complimenteuze tweet met: ‘Bedankt en leuk dat je kijkt’. Als ze erover beginnen dat ze me een keer willen tegenkomen in Utrecht, stop ik meestal met reageren.

Ben je kritisch op jezelf?
Ja. Soms echt tot vervelens toe. Als ik aan het einde van een werkdag met collega’s op weg naar huis ben, ben ik altijd degene die kritiek heeft op mijn eigen werk. Een collega zei laatst: ‘Jij zit bijna nooit in de auto met de gedachte: ‘wat was ik vandaag ontzettend blij met mezelf’.

Erger je jezelf aan je kritische houding?
Het klinkt wat neurotisch om te zeggen, maar: ja. Ik word er wel eens gek van. Als ik een item maak, wil ik de kijker soms zo veel vertellen dat ik naderhand het idee heb dat het item er dommig uitziet. Alsof ik de kijker niet serieus meer neem en het verhaal helemaal drooggekookt heb. Daar kan ik me druk om maken, terwijl dat helemaal nergens voor nodig is. Daar komt mijn perfectionistische houding weer om de hoek kijken. Ik kan moeilijk tevreden zijn.

Wat staat er op je bucket list?
Ik ben laat begonnen met reizen en heb toen besloten dat ik alle continenten bezocht wil hebben. Nu wil ik graag naar Antarctica, omdat ik dan mijn lijstje compleet heb. Correspondent worden in de Verenigde Staten is ook een grote wens van me. De VS fascineert me enorm, omdat het in veel opzichten een ontzettend irritant land is. Ik wil begrijpen waarom de Amerikaanse cultuur de drijvende kracht is achter bijna alles wat wij hier in Nederland doen.

Ben je op je werk dezelfde Mustafa als buiten je werk?
Als ik op de redactie ben, loop ik op sokken… het antwoord is dus ja. Ik voel me daar thuis. Nog steeds krijg ik elke dag commentaar op die sokken. Mensen vinden het raar. Maar ik zou het moeilijk vinden om iemand anders te zijn op de werkvloer.

Paduaan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *